Wspomaganie rozwoju słuchu i mowy

Etapy kształtowania funkcji słuchowych:
1. Wykrywanie dźwięków (gdzie jest?, jest – nie ma)
2. Różnicowanie dźwięków (głośny – cichy, wysoki – niski, krótki – długi, itp)
3. Identyfikacja (puka bębenek, szeleści papier, mówi mama, itp)
4. Rozpoznawanie i … (głos mamy i taty, intonacja)
5. Rozumienie dźwięków mowy (swoje imię, nazwy przedmiotów, czynności, itd)

Najpierw ćwiczymy na dźwiękach instrumentów i otoczenia potem mowy (dźwięki otoczenia i dźwięki mowy mają odmienne cechy akustyczne).

Kształtowanie mowy dziecka z uszkodzonym słuchem następuje według tych samych mechanizmów, co u zdrowego dziecka.

Techniki wspomagające naukę języka
➢ Podkreślenia intonacyjne (zawieszenia głosu, akcentowanie)
➢ Zapisywanie słów kluczowych
➢ Przedłużanie samogłosek
➢ Zaciekawienie
➢ Powtórzenie w zabawie
➢ Pytania odtwórcze
➢ Pytania otwarte (unikamy odpowiedzi „tak”, „nie”)
➢ Pytania zamknięte (formujemy „Czy …?”)
➢ Naprowadzanie na trop (lawina pytań, „odbijanie piłeczki”)
➢ Zdanie niedokończone
➢ Odmiana w ciągu (uczyć gramatyki tak, by jej używać)
➢ Definiowanie
➢ Układanie słów wg klucza (segregacja tematyczna, selekcja tematyczna)
➢ Odgrywanie podwójnej roli i podchwytywanie (zrozumienie myśli dziecka i nadanie jej formy językowej)

Czynniki sukcesu (stojące po stronie dziecka)
➢ Wiek w chwili aparatowania lub wiek biologiczny i słuchowy w chwili implantacji
➢ W przypadku implantowania – wcześniejsza rehabilitacja i korzyść z aparatów słuchowych
➢ Akceptacja protezy
➢ Motywacja dziecka i rodziców
➢ Umiejętność wchodzenia w interakcje społeczne
➢ Poziom umiejętności społecznych i komunikacyjnych
➢ Inteligencja
➢ Ogólny stan psychofizyczny dziecka
➢ Wady sprzężone

CELEM DZIAŁANIA RODZICÓW, WYCHOWAWCÓW, NAUCZYCIELI
powinno być:
1. Wychowanie samodzielnego, szczęśliwego człowieka
2. Wypracowanie sprawności społecznych
3. Zadbanie o harmonijny i zsynchronizowany rozwój umiejętności komunikacyjnych

PRAKTYCZNE WSKAZÓWKI DLA NAUCZYCIELI
– Akceptuj ucznia z wadą słuchu, gdyż postawa nauczyciela jest ważna w osiąganiu przez dziecko sukcesów.
Obserwuj ucznia, by poznać jego mocne i słabe strony, problemy ucznia nie zawsze muszą być związane z ubytkiem słuchu.
Ucznia z wada słuchu powinny obowiązywać te same reguły, co jego kolegów w klasie.
Rozmawiaj z uczniami słyszącymi o wadach słuchu i problemach z nim związanych, gdyż może to poprawić kontakty interpersonalne w klasie.
Utrzymuj niski poziom hałasu w klasie i wyjaśnij uczniom słyszącym, dlaczego to jest ważne.
Dziecko niesłyszące powinno dobrze widzieć i słyszeć nauczyciela, a także móc łatwo obrócić się, gdy zechce słuchać kolegów. Jeśli ktoś mówi coś ważnego, niech wszystkie dzieci patrzą w jego stronę.
Pozwól na przemieszczanie się ucznia niesłyszącego, kiedy w klasie dzieją się jakieś istotne rzeczy.
Mówiąc zwróć się do ucznia twarzą, nie chodź po klasie w trakcie mówienia, nie mów będąc zwróconym do tablicy, nie stawaj pod światło
Patrz na ucznia, kiedy on mówi, ponieważ mówienie jest dla niego ważne i chce czuć w nauczycielu swojego sojusznika.
Mów do ucznia normalnie (w sposób naturalny, w normalnym tempie i z intonacją); unikaj pojedynczych słów, lecz stosuj krótkie zdania lub frazy, bez przesadnej artykulacji i krzyku.
Omawiając nowy temat napisz na tablicy słowa kluczowe i jak najczęściej używaj pomocy wizualnych, tablic, obrazów.
Zachęcaj ucznia, by dawał znać, gdy czegoś nie usłyszał lub nie zrozumiał.
Sprawdź, czy dziecko rozumie zadane pytanie. Słysząc „rozumiesz?” najczęściej kiwnie głową mimo, że nie wie o co chodzi – zapytaj w łatwiejszej formie.
Zadając pytania unikaj takich, które wymagają odpowiedzi „tak” lub „nie” (można zgadnąć nie rozumiejąc)
Wykorzystuj każdą sposobność do indywidualnej pracy z uczniem – widząc w tobie sojusznika będzie się bardziej starać.
Naucz się zmieniać baterie w aparacie słuchowym lub implancie – nie bój się urządzenia, zostało stworzone, by wytrzymać kontakt z dzieckiem.

PAMIĘTAJ!

APARAT SŁUCHOWY, CZY IMPLANT NIE UCZYNI OD RAZU Z DZIECKA OSOBY NORMALNIE SŁYSZĄCEJ, ROZUMIEJĄCEJ I POSŁUGUJĄCEJ SIĘ JĘZYKIEM TAK JAK RÓWIEŚNICY!

UPOŚLEDZENIE SŁUCHU NIE JEST ZWIĄZANE Z INTELIGENCJĄ! POD TYM WZGLĘDEM ISTNIEJE – PODOBNIE JAK W KAŻDEJ INNEJ GRUPIE – ZRÓŻNICOWANIE; SĄ WIĘC NIESŁYSZĄCE DZIECI BARDZIEJ I MNIEJ INTELIGENTNE!

opracowała:
2014-04-04 10:02:24